Η χλωρίδα του Βερμίου

Το Βέρμιο έχει τις βόρειες και ανατολικές πλαγιές του καλυμμένες από δάση, κωνοφόρων και οξιών κυρίως, ενώ οι δυτικές πλαγιές του είναι σχεδόν γυμνές. Τα άφθονα νερά σχηματίζουν μεγάλους και μικρούς καταρράκτες. Ο ποταμός Αλιάκμονας,  Τριπόταμος) και Αράπιτσα, συμβάλλουν ουσιαστικά στην διαμόρφωση της οργιαστικής βλάστησης. Οι πηγές που αναβλύζουν μέσα από τα πετρώματα πωρόλιθου διαμορφώνουν χώρους αναψυχής. Τέτοιες είναι τα Τρία Πηγάδια, τα Πέντε Πηγάδια, η Κουτσούφλιανη κ.α. Το μεγαλύτερο  υψόμετρο στην περιοχή είναι 2052 μ.

Η χρωματική πανδαισία του Βερμίου στις τέσσερις εποχές μαγεύει. Με τις κορυφογραμμές του να χάνονται στα σύννεφα ο ορεινός όγκος βρίσκει στο φθινόπωρο την καλύτερη του ώρα. Το φυλλοβόλα δέντρα αποκτούν όλη τη χρωματική παλέτα του κόκκινου, του καφέ και του πορτοκαλί. Ο χειμώνας στα ψηλά γίνεται ασπρόμαυρος και τα χιονοδρομικά κέντρα των 3-5 Πηγαδιών και του Σελίου σφύζουν από ζωή. Τα δέντρα γυμνά περιμένουν την άνοιξη, ενώ τα ψυχρόβια κωνοφόρα δίνουν το στίγμα τους μεγαλόπρεπα, Φεύγει ο χειμώνας και μας το θυμίζουν οι πρίμουλες που απλώνονται στις ηλιόφωτες πλαγιές. Την άνοιξη αρχίζει ο χορός των αγριολούλουδων, άγριες βιόλες,  ανεμώνες, ορνιθόγαλα, κρόκοι και ελλέβοροι εμφανίζονται,  ενώ στην αλπική ζώνη η μυοσωτί απλώνεται, χαλί θαλασσί, διακριτική και κομψή. Το καλοκαίρι η χρωματική παλέτα του πράσινου κυριαρχεί.

Aκoλουθώντας δρόμους και μονοπάτια που οδηγούν στη κορφή θα συναντήσουμε στους πρόποδες κατάφυτες εκτάσεις με οπωροφόρα δέντρα μέχρι και το ύψος των 500 μέτρων. Στα ρέματα ο πλάτανος θα μας ξεκουράσει κάτω από τον παχύ ίσκιο του. Η ανάβαση ξεκινά και η πρώτη ζώνη άγριας βλάστησης με  Βελανιδιά, Φλαμουριά, Καστανιά  Κρανιά, Προυνιά, Ιτιά, διαμορφώνει ένα ποικιλόχρωμο τοπίο, οι θάμνοι όπως πουρνάρια,  βατομουριές, φουντουκιές κρανιές, αγριοτριανταφυλλιές, πυξάρια χαριτωμένα συμπληρώνουν το σύνολο. Από τα 800 μ. και μέχρι τα 1500μ. κυριαρχεί το δάσος της λυγερόκορμης οξιάς και της ελάτης , ακολουθεί η ζώνη των ψυχρόβιων κωνοφόρων και καταλήγουμε στην αλπική ζώνη με κέδρα νάνους, αστράγαλους και δάφνη ολεοειδή.

Την άνοιξη, ανάμεσα σε πιο κοινά φυτά, θα συναντήσουμε και πιο σπάνια όπως ο Dictamus albus σε ροζ χρώμα, οι ίριδες (Iris sintenesii), η Isatis vermia. Το βλέμμα μας έλκει μια γεντιανή (Gentiana Verna) με το ωραιότερο ίσως γαλάζιο της φύσης. Πλήθος αγριοπανσέδων διακριτικά προκαλούν στις πλαγιές, ενώ η όχι πολύ κοινή ορχιδέα Orchis spitzeli προσκαλεί τα έντομα για την αναπαραγωγή της. Τα υγρολίβαδα με νάρκισους (Narcissus poeticus) συναγωνίζονται τις κίτρινες τουλίπες (toulipa australis). Στις απόμερες γωνιές του δάσους έκπληξη προκαλούν τα ανθισμένα μυγκέ (Convallaria majalis) και οι Φριτιλάριες (Fritillaria montana). Η πλούσια ποώδης βλάστηση ονομάζεται και φαρμακείο της φύσης καθώς πολλά είδη διακρίνονται για τη φαρμακευτική τους αξία όπως το χαμομήλι, το τσάι (Sideritis scardica), το σαλέπι, ο φλόμος, η μέντα, η Αχιλλέα κ.ά.

 

Πηγές: